Een greep uit mijn stormachtige leven

Tandarts praktijken

Door Gumball op donderdag 25 juni 2009 15:59 - Reacties (37)
Categorie: Het leven, Views: 8.319

Zojuist ben ik terug van een tandarts behandeling. Het begon allemaal 2 weken geleden....


18 juni, 9:00 uur: "Gefeliciteerd, u heeft geen gaatjes!" verteld de tandarts. Opgelucht wil ik opstaan uit de mechanische stoel. "wacht" zegt de assistente, de laatste foto stamt uit 2004, tijd voor een nieuwe foto.
Een gevoel van angst bekruipt me, zweet klotst langs mijn armen naar beneden als de tandarts me terugdrukt en zijn ouderwetse tandencamera erbij pakt.
“je kan naar huis, over een uur bel ik je over de uitslag”. Verbaasd dacht ik: “een uur, moet het nog worden ontwikkeld?”. Het antwoord was simpelweg, “ja”.

10:30 uur Ondertussen zat ik weer op het kantoor mijn dagelijkse werk door te nemen toen daar ineens mijn telefoon ging. Voor de tweede keer die dag brak het klamme zweet me uit. De anders altijd zo vriendelijk klinkende tandartsassistente klonk ineens als een oude maffiabaas en hees vertelde ze me dat ik terug kon komen, over exact 2 weken. Het resultaat van de foto was dat ik 5 gaatjes had, allemaal tussen 2 kiezen in.

25 juni: 8:30 uur: De grote dag brak aan, vandaag zou het gebeuren. De hele ochtend kon ik nergens anders aan denken dan aan de gruwelen die me te wachten stonden.
Enkele collega’s probeerden me een hart onder de riem te steken. ”Kom op joh, het valt wel mee!”

25 juni, 13:30: een holle stem roept mijn naam. Ik slik nog een keer en loop richting die ene deur. Wetend dat daarachter de martelkamer op mij wacht.
Ik liet de tandarts niet eens uitspreken toen hij vroeg: “wil je een verdoving?”.
Langzaam gleed het gevoel van mijn lippen weg, alsof er gewichtjes aanhingen.

Wat daarop volgde, kan ik niet beschrijven. Het helse geluid sneedt dwars door mijn ziel. Ik probeer nog te gillen, maar het lijkt of mijn stem compleet wegvalt tegen het oorverdovende geluid van de boor.
Een uur later was het voorbij. Eigenlijk viel het best wel mee.

14:45 uur: ik zit weer op het kantoor. Mijn collega’s lachen me uit omdat de koffie langs mijn mondhoeken naar buiten sijpelt.

Voortaan zal ik beter flossen!